گر صبر کنی …

امروز به نکته ی مهمی درمورد خودم رسیدم . اینکه بر خلاف چیزی که تصور میکردم اصلا آدم صبوری نیستم یا دست کم درموقعیت هایی که باید صبوری کنم ، بسیار شتاب زده عمل میکنم مثل همین نوشتن که مسیری طولانیست و طاقت میطلبد .

اعتراف میکنم که مثل تمام نویسنده های تازه کار دلم خنج میرود برای آفریدن یک شاهکار و گاهی این غبار توهم چشمم را روی واقعیت میبندد . پس یادم باشد که هر روز با خودم تکرار کنم

باید صبوری پیشه کرد ، این تنها راه دوام آوردن است .

به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست های مرتبط